Disclaimer | Contact | Home

In memoriam: Kpl VVE-UDA Dirk Borgonjon

In Memoriam: Kpl VVE-UDA Dirk Borgonjon

Dirk, we will always remember you

Ex-korporaal VVE-UDA Dirk BORGONJON

° 29 november 1962

† 20 november 2007

Leeftijd : 44 jaar

 

Korporaal VVE-UDA Dirk Borgonjon.Het heeft ongeveer vier jaar geduurd voor ik de woorden heb gevonden om een waardig in memoriam te schrijven na het overlijden van Dirk.

 

Dirk was één van de drie Musketiers uit Melsbroek. Ik heb Dirk voor het eerst ontmoet toen hij uit Bevingen in Melsbroek toe kwam, nadat hij spijtig genoeg niet geslaagd was voor zijn examen als onderofficier onderrichter VVE.

 

Maar ik weet niet of dit iets uitmaakte. Het klikte onmiddellijk tussen mij en Dirk. Het was wel een pijnlijk moment toen hij zijn sergeantstrepen moest inleveren voor die van Korporaal.

 

Ik weet niet goed hoe ik Dirk moet omschrijven, omdat hij in mijn ogen een veelzijdige kerel was. Zijn grootste eigenschap was misschien wel deze van de liefde voor zijn gezin. Dirk was een harde werker. Een traditionele vent, met het idee dat het de man was die voor zijn vrouw en kinderen moest werken. En Dirk deed dat dan ook.

 

Maar Dirk was ook een prima militair, die ontzag inboezemde. Zijn grote gestalte en zijn klare en luide stem hadden van hem zeker een prima Sergeant gemaakt, alhoewel het niet mocht zijn. Dirk was een kleerkast, maar met een klein hartje.

 

Op een dag, na een interventie, zei Dirk tegen mij, en ik citeer hem: "JP, jij bent iemand waar ik enorm naar opkijk". Ik heb Dirk toen niet geantwoord, maar ik vroeg mij wel af, of hij naar mij opkeek, of ik naar hem. Deze Bruggeling kwam elke dat uit Brugge naar Melsbroek om te werken, en alleen dat is al het vermelden op zich waard.

 

Maar ik heb Dirk ook gekend als iemand die ook een mens was. Ik weet niet wie van ons de meeste schrik had, maar toen wij daar over de tarmac liepen, in verband met de opdracht in Kismayo of Mogadishu, (ik weet het allemaal zo goed niet meer), spraken wij met stille stem. Het was duidelijk dat het nakende vertrek met die C-130 ons beiden stil had gemaakt.

 

Dirk heeft net als ik het leger vroegtijdig verlaten. Daarna ben ik Dirk blijven volgen. Hij heeft gewerkt als begeleider van geldtransporten. Dirk had maar één gedachte, namelijk zijn gezin, en hij was het die de centjes verdiende. Dirk werkte hard. Dirk heeft ook een café gehad in Brugge, en een papierhandel op een invalsweg van Brugge. Het was voor mij duidelijk dat Dirk een manier zocht om zijn gezin financiëel veilig te stellen.

 

Uiteindelijk is Dirk bij Albion Tours gaan werken als buschauffeur. Het zou zijn laatste job worden. Dirk werkte hard, deed vele internationale opdrachten. Het waren lange dagen, met slechts weinig rust. Ik ga er niet ver naast zitten als ik zeg dat Dirk bijna dag en nacht werkte. Het was ook de job waar hij zich kapot in heeft gewerkt.

 

Op 20 november 2007 is Dirk in Oostende het slachtoffer geworden van een noodlottige hartstilstand. De bijgeroepen hulpdiensten hebben Dirk spijtig niet meer kunnen reanimeren. Toen ik die avond van 20 november 2007 mijn email open deed, kreeg ik waarschijnlijk als een der eersten, het overlijden van Dirk te lezen. Ik was er kapot van, en heb die avond stilletjes zitten wenen, om het verlies van mijn goede vriend. Dirk ging enkele dagen later pas 45 jaar worden.

 

Dit leven is veel te vroeg afgebroken. Ik heb toen waarschijnlijk mijn beste vriend verloren. Een vriend met de spirit van een UDA. Wij hingen aan elkaar als twee broers. Dirk heeft mij wel een erfenis nagelaten. Deze van zijn vrienden uit Dubuque, Iowa, USA. Martine Lyon en Marvell Eagleson. Ik heb Marvell Eagleson in augustus 2010 ontmoet, hier op de Heysel. Het was een hete dag, maar we hebben de herinner over Dirk opgehaald. Er werd een ontmoeting afgesproken in de zomer van 2011 in Parijs. Deze is echter niet kunnen doorgaan. Het doet mij pijn aan het hart. En ik wil besluiten met een klein woordje naar de Amerikaanse vrienden:

 

Dear Marvell and Martine. Unfortunatly the planned meeting in Paris during the summer of 2011 did not take place. But I'm pretty sure that we all have a special place in the heart of Dirk. I do not know where he is at the moment, but one thing is sure: we, his friends, and his family, will never forget, the fine man, and outstanding father and husband Dirk was.

 

Farewell my friend, I will always remember you, even if it took me four years to write these few words.

 

JP Van Doorselaer, Brussels, september 29, 2011.

 


 

Vergeet nooit ons devies:

Invincibiles Et Recti - Fight To Win

VVE-UDA | Air Cdo :

Sake - Masisi :

Air Commando :

UDef FATaC :

Tac Eval :

Vulcan luchtafweer

Onder de wapens :

Personaliteiten :

Voertuigen VVE-UDA :

Het Foto Album :

Buitenlandse VVE-UDA :

Het Clublokaal :